رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد ۱۴۰۳؛ تحلیل کامل فرمول‌ها، ریسک‌ها و راه دفاع مالیاتی

قواعد رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد ۱۴۰۳؛ هر آنچه مؤدیان، حسابداران و مدیران مالی باید بدانند

رسیدگی سیستمی اظهارنامه‌های مالیاتی، یکی از مهم‌ترین تغییرات نظام مالیاتی ایران در سال‌های اخیر است. سازمان امور مالیاتی تلاش کرده است با استفاده از اطلاعات سامانه مؤدیان، اظهارنامه ارزش افزوده، صورت معاملات فصلی، حساب‌های بانکی، پذیرنده‌های بانکی و نسبت‌های سود فعالیت، فرآیند رسیدگی به اظهارنامه‌های عملکرد را تا حد امکان سیستمی و داده‌محور کند.

در نگاه اول، این موضوع می‌تواند اتفاق مثبتی باشد؛ چون رسیدگی سیستمی می‌تواند از اعمال سلیقه شخصی، ممیزمحوری و تفاوت رفتار میان پرونده‌های مشابه جلوگیری کند. اما مسئله اصلی اینجاست که اگر قواعد سیستمی بدون تحلیل دقیق واقعیت اقتصادی مؤدی اجرا شوند، ممکن است نتیجه‌ای متفاوت از درآمد واقعی کسب‌وکار ایجاد کنند.

در این مقاله، قواعد رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد سال ۱۴۰۳ را به زبان ساده و کاربردی بررسی می‌کنیم و توضیح می‌دهیم که سازمان امور مالیاتی چگونه فروش، بهای تمام‌شده، هزینه‌های اداری، درآمد مشمول مالیات و تعدیلات اظهارنامه را محاسبه می‌کند.

رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد یعنی چه؟

رسیدگی سیستمی یعنی سازمان امور مالیاتی، اظهارنامه تسلیمی مؤدی را با اطلاعات موجود در پایگاه‌های اطلاعاتی خود مقایسه می‌کند و بر اساس قواعد از پیش طراحی‌شده، فروش، درآمد، هزینه‌ها و درآمد مشمول مالیات را کنترل می‌کند.

در این فرآیند، سیستم فقط به عددی که مؤدی در اظهارنامه اعلام کرده اکتفا نمی‌کند؛ بلکه آن را با اطلاعات دیگر مقایسه می‌کند، از جمله:

• اطلاعات سامانه مؤدیان؛
• اظهارنامه‌های مالیات بر ارزش افزوده؛
• صورت معاملات فصلی؛
• اطلاعات ماده ۱۶۹ مکرر؛
• حساب‌های بانکی تجاری؛
• درگاه‌های پرداخت و دستگاه‌های کارتخوان؛
• نسبت سود فعالیت یا همان ضرایب اینتاکد.

بنابراین، ممکن است مؤدی در اظهارنامه خود یک عدد فروش اعلام کرده باشد، اما سیستم بر اساس داده‌های دیگر، فروش بالاتری را مبنای رسیدگی قرار دهد.

تفاوت رسیدگی سیستمی با اظهارنامه برآوردی چیست؟

یکی از اشتباهات رایج این است که «رسیدگی سیستمی» با «اظهارنامه برآوردی» یکی فرض می‌شود؛ در حالی که این دو با هم تفاوت دارند.

اظهارنامه برآوردی معمولاً زمانی مطرح می‌شود که مؤدی اظهارنامه نداده یا اظهارنامه او از نظر مقررات قابل قبول نباشد. در این حالت، سازمان امور مالیاتی بر اساس اطلاعات اقتصادی مؤدی، برای او اظهارنامه برآوردی تولید می‌کند.

اما رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد ۱۴۰۳ معمولاً درباره حالتی است که مؤدی اظهارنامه داده، ولی سازمان آن اظهارنامه را با داده‌های سامانه‌ای و قواعد محاسباتی خود کنترل می‌کند.

به زبان ساده:

اظهارنامه برآوردی = سازمان به جای مؤدی اظهارنامه می‌سازد.

رسیدگی سیستمی = مؤدی اظهارنامه داده، اما سیستم آن را بررسی و تعدیل می‌کند.

ساختار کلی فرم رسیدگی سیستمی عملکرد ۱۴۰۳

فرم‌های رسیدگی سیستمی عملکرد ۱۴۰۳ برای اشخاص حقوقی طراحی شده‌اند و سه حالت مختلف دارند. این سه حالت از نظر منطق کلی بسیار شبیه هم هستند، اما از نظر ردیف‌هایی که از اظهارنامه می‌خوانند و بعضی فرمول‌های تعدیلی، تفاوت‌هایی دارند.

در هر سه حالت، سیستم چند عدد اصلی را محاسبه می‌کند:

F1 = فروش یا درآمد قابل قبول سیستمی

F2 = بهای تمام‌شده قابل قبول

F3 = هزینه‌های اداری قابل قبول

F4 = اقلام افزاینده درآمد مشمول مالیات

F5 = اقلام کاهنده درآمد مشمول مالیات

خروجی این فرمول‌ها در نهایت می‌تواند باعث افزایش درآمد مشمول مالیات، برگشت بخشی از هزینه‌ها یا شناسایی فروش مازاد نسبت به اظهارنامه شود.

مرحله اول: تعیین نسبت سود فعالیت یا اینتاکد

در ابتدای فرم، اطلاعات فعالیت‌های مؤدی وارد می‌شود. برای هر فعالیت، سه متغیر مهم وجود دارد:

x = سهم فعالیت از کل فعالیت مؤدی

r = نسبت سود فعالیت

r* = نسبت سود ناویژه فعالیت

اگر مؤدی چند فعالیت داشته باشد، سیستم نسبت سود را به‌صورت میانگین وزنی محاسبه می‌کند:

r = x1r1 + x2r2 + … + xnrn

r* = x1r1* + x2r2* + … + xnrn*

این قسمت بسیار مهم است، چون نسبت سود فعالیت در تمام محاسبات بعدی اثر می‌گذارد. اگر اینتاکد اشتباه انتخاب شود یا سهم فعالیت‌ها درست تعیین نشود، کل محاسبه درآمد مشمول مالیات می‌تواند مخدوش شود.

برای مثال، اگر شرکتی هم فعالیت بازرگانی کم‌سود داشته باشد و هم فعالیت خدماتی پرسود، نباید ضریب فعالیت خدماتی به کل فروش شرکت تعمیم داده شود. در چنین حالتی، باید سهم هر فعالیت به‌درستی مشخص و نسبت سود بر اساس واقعیت اقتصادی محاسبه شود.

مرحله دوم: محاسبه فروش یا درآمد قابل قبول سیستمی

مهم‌ترین فرمول در رسیدگی سیستمی ۱۴۰۳، فرمول تعیین فروش یا درآمد است:

F1 = MAX [F11, F12, F13, (F14 + F15)]

یعنی سیستم چهار عدد را محاسبه می‌کند و بزرگ‌ترین آن‌ها را به‌عنوان فروش یا درآمد قابل قبول انتخاب می‌کند.

این چهار عدد عبارت‌اند از:

F11 = فروش ابرازی مؤدی در اظهارنامه

F12 = فروش استخراج‌شده از سامانه‌ها

F13 = فروش برآوردی بر اساس خرید

F14 + F15 = فروش یا درآمد قابل استنباط از حساب‌های بانکی و پذیرنده‌ها

این همان نقطه‌ای است که بیشترین اختلاف و اعتراض را ایجاد می‌کند، چون انتخاب بزرگ‌ترین عدد همیشه به معنای کشف واقعیت اقتصادی نیست.

F11؛ فروش ابرازی مؤدی

F11 همان فروشی است که مؤدی در اظهارنامه عملکرد خود اعلام کرده است. بسته به نوع فرم و ساختار اظهارنامه، این عدد از ردیف‌های متفاوتی استخراج می‌شود.

در بعضی حالت‌ها، فروش از جدول سود و زیان گرفته می‌شود و در برخی حالت‌ها از جدول صورت درآمد و هزینه و محاسبه سود و زیان ویژه.

بنابراین اولین کنترل حسابدار یا مشاور مالیاتی باید این باشد که آیا سیستم، فروش ابرازی مؤدی را از ردیف درست اظهارنامه خوانده یا خیر.

F12؛ فروش سامانه‌ای

F12 فروش یا درآمدی است که سیستم از منابع اطلاعاتی سازمان استخراج می‌کند. این منابع می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• سامانه مؤدیان؛
• اظهارنامه ارزش افزوده؛
• صورت معاملات فصلی؛
• اطلاعات صادرات؛
• اطلاعات ماده ۱۶۹ مکرر؛
• کارکرد مشاغل خاص.

فرمول کلی F12 این است:

F12 = MAX [{MAX(VATS, S1, B2) + S0 + MAX(EX1, EX2)}, P]

به زبان ساده، سیستم فروش داخلی را از چند منبع مقایسه می‌کند، صادرات را اضافه می‌کند و اگر کارکرد مشاغل خاص وجود داشته باشد، آن را نیز در محاسبه وارد می‌کند.

ایراد مهم اینجاست که اطلاعات سامانه مؤدیان، ارزش افزوده و صورت معاملات فصلی ممکن است همپوشانی داشته باشند. اگر یک فروش واحد در چند سامانه ثبت شده باشد، نباید چند بار مبنای تشخیص قرار گیرد.

F13؛ تبدیل خرید به فروش برآوردی

یکی از قواعد مهم و حساس، F13 است. در این قاعده، سیستم از اطلاعات خرید، فروش احتمالی مؤدی را برآورد می‌کند:

F13 = [(MAX(VATB, B1, S2) + B0) × 100] / [100 – (0.8 × r)]

معنای ساده این فرمول این است که اگر مؤدی خرید زیادی داشته باشد، سیستم فرض می‌کند این خریدها باید در نهایت به فروش تبدیل شده باشند. سپس با استفاده از نسبت سود فعالیت، فروش احتمالی را محاسبه می‌کند.

این قاعده برای بعضی کسب‌وکارها منطقی به نظر می‌رسد، اما همیشه دقیق نیست. چرا؟

چون خرید بالا لزوماً به معنای فروش همان سال نیست. ممکن است خریدها مربوط به موارد زیر باشند:

• موجودی پایان دوره؛
• پروژه‌های نیمه‌تمام؛
• خرید سرمایه‌ای؛
• خرید برگشت‌خورده؛
• خرید امانی؛
• خرید برای قراردادهای بلندمدت؛
• خریدی که هنوز به فروش تبدیل نشده است.

بنابراین اگر F13 مبنای تشخیص قرار گیرد، باید حتماً موجودی کالا، گردش انبار، قراردادها و ماهیت خریدها بررسی شود.

F14؛ حساب‌های بانکی تجاری

در قاعده F14، سیستم از گردش حساب‌های بانکی استفاده می‌کند:

F14 = 0.7 × (max[H1, H2] + C – I – L1)

در این فرمول:

H1 = گردش بستانکار حساب بانکی از اطلاعات سازمان

H2 = گردش بستانکار حساب طبق اظهارنامه مؤدی

C = جمع چک‌های بانکی انتقالی

I = سود سپرده بانکی

L1 = تسهیلات بانکی

نکته مثبت این فرمول این است که سیستم تسهیلات بانکی و سود سپرده را از گردش بانکی کم می‌کند. اما هنوز هم گردش بانکی لزوماً معادل درآمد نیست.

واریزی‌های بانکی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• انتقال بین حساب‌های خود مؤدی؛
• آورده سهامداران؛
• دریافت وام؛
• وجوه امانی؛
• تنخواه؛
• برگشت وجه؛
• فروش دارایی ثابت؛
• دریافت غیرعملیاتی؛
• تسویه حساب‌های داخلی؛
• مبالغی که قبلاً در سامانه مؤدیان یا ارزش افزوده ثبت شده‌اند.

بنابراین در رسیدگی سیستمی، حساب بانکی باید پالایش شود. صرف وجود گردش بستانکار نمی‌تواند به‌تنهایی اثبات‌کننده درآمد مشمول مالیات باشد.

F15؛ دستگاه کارتخوان و درگاه پرداخت

F15 مربوط به گردش حساب پذیرنده‌هاست؛ یعنی مبالغی که از طریق دستگاه کارتخوان یا درگاه پرداخت وارد حساب مؤدی شده است.

مسئله مهم در این بخش، خطر احتساب مضاعف است. اگر مبالغ کارتخوان قبلاً در گردش حساب بانکی F14 آمده باشد، اضافه کردن دوباره F15 می‌تواند باعث افزایش غیرواقعی فروش شود.

بنابراین در دفاع مالیاتی باید بررسی شود:

آیا مبالغ پوز داخل گردش حساب بانکی هم لحاظ شده‌اند؟

آیا سیستم آن‌ها را یک‌بار حساب کرده یا دو بار؟

آیا پذیرنده واقعاً متعلق به همان فعالیت اقتصادی است؟

دانلود فرم رسمی قواعد و محاسبات رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد ۱۴۰۳

چرا انتخاب بزرگ‌ترین عدد خطرناک است؟

فرمول F1 می‌گوید بزرگ‌ترین عدد از میان چند منبع اطلاعاتی انتخاب شود. این روش از نظر سازمان امور مالیاتی شاید برای کاهش ریسک کتمان درآمد جذاب باشد، اما از نظر حسابرسی مالیاتی، همیشه دقیق نیست.

اختلاف بین منابع اطلاعاتی ممکن است دلایل مشروع داشته باشد، از جمله:

• تفاوت زمان شناسایی درآمد؛
• ثبت یک معامله در چند سامانه؛
• برگشت از فروش؛
• صورتحساب ابطالی یا اصلاحی؛
• تسهیلات بانکی؛
• انتقال بین حساب‌ها؛
• وجوه امانی؛
• اشتباه طرف معامله؛
• عدم تطابق دوره مالی با دوره اطلاعات سامانه‌ای.

پس اختلاف داده باید نشانه ریسک باشد، نه اینکه بدون تحلیل، مستقیم به درآمد مشمول مالیات تبدیل شود.

مرحله سوم: محاسبه بهای تمام‌شده قابل قبول

بعد از تعیین فروش، سیستم بهای تمام‌شده قابل قبول را بررسی می‌کند.

فرمول اصلی این است:

F2 = MIN [F21, F23]

در اینجا:

F21 = بهای تمام‌شده ابرازی مؤدی

F23 = بهای تمام‌شده محاسبه‌شده بر اساس نسبت سود ناویژه فعالیت

فرمول F23 معمولاً چنین است:

F23 = F11 × (1 – (0.8 × r*))

معنای ساده این فرمول این است که سیستم، برای بهای تمام‌شده سقف تعیین می‌کند. اگر مؤدی بهای تمام‌شده بیشتری ابراز کرده باشد، سیستم ممکن است فقط عدد کمتر را قبول کند.

این بخش از نظر دفاع مالیاتی بسیار مهم است. چون بهای تمام‌شده واقعی باید بر اساس اسناد و مدارک مؤدی بررسی شود، نه صرفاً بر اساس یک ضریب سیستمی.

اسناد مهم برای دفاع از بهای تمام‌شده عبارت‌اند از:

• فاکتورهای خرید؛
• قراردادها؛
• اسناد پرداخت؛
• گردش انبار؛
• موجودی اول دوره و پایان دوره؛
• حواله‌های خروج کالا؛
• اسناد واردات؛
• بهای تمام‌شده پروژه‌ها؛
• گزارش تولید یا مصرف مواد؛
• صورت‌حساب‌های تأمین‌کنندگان.

مرحله چهارم: محاسبه هزینه‌های اداری قابل قبول

هزینه‌های اداری، عمومی و فروش نیز با فرمول سیستمی کنترل می‌شوند:

F3 = MIN [F31, F32]

در اینجا:

F31 = هزینه‌های اداری ابرازی مؤدی

F32 = هزینه اداری محاسبه‌شده بر اساس نسبت سود فعالیت

فرمول F32 معمولاً چنین است:

F32 = F11 × 0.8 × (r* – r)

یعنی سیستم اختلاف بین سود ناویژه و سود ویژه را مبنای سقف هزینه‌های اداری قرار می‌دهد.

اما هزینه‌های واقعی شرکت‌ها همیشه با این فرمول هماهنگ نیست. برای مثال، یک شرکت ممکن است در سال ۱۴۰۳ هزینه‌های بالایی بابت موارد زیر داشته باشد:

• حقوق و دستمزد؛
• اجاره؛
• تبلیغات؛
• هزینه حمل؛
• کارمزد فروش؛
• بیمه؛
• هزینه مالی؛
• هزینه مشاوره؛
• استهلاک؛
• هزینه توسعه بازار؛
• هزینه‌های حقوقی یا قراردادی.

بنابراین اگر مؤدی اسناد معتبر و مرتبط ارائه کند، رد سیستمی هزینه‌ها صرفاً به دلیل عبور از سقف اینتاکد، قابل دفاع نیست.

مرحله پنجم: درآمد مازاد بر ابراز و هزینه‌های مربوط به آن

در جدول تعدیلات، سیستم بررسی می‌کند آیا درآمد رسیدگی‌شده از درآمد ابرازی بیشتر است یا نه.

فرمول اصلی چنین است:

F1′ = F1 – F11

یعنی اگر F1 بزرگ‌تر از فروش ابرازی باشد، تفاوت آن به‌عنوان درآمد یا فروش مازاد بر ابراز شناسایی می‌شود.

اما نکته مهم اینجاست که اگر سیستم فروش مازاد پیدا کند، باید هزینه‌های مربوط به آن فروش مازاد را هم در نظر بگیرد. چون مالیات باید بر سود گرفته شود، نه صرفاً بر فروش ناخالص.

در برخی حالت‌های فرم ۱۴۰۳، فرمول‌های مربوط به هزینه‌های درآمد مازاد چنین است:

F2″ = (F1 – F11) × 0.8 × (1 – r*)

F3″ = (F1 – F11) × 0.8 × (r* – r)

اثر این فرمول این است که بخشی از درآمد مازاد، حتی بدون بررسی واقعی اسناد هزینه، به‌صورت مکانیکی به سود مشمول مالیات نزدیک می‌شود.

این موضوع می‌تواند در پرونده‌های بزرگ، اثر مالی قابل توجهی داشته باشد.

سه حالت فرم رسیدگی سیستمی ۱۴۰۳ چه تفاوتی دارند؟

فرم‌های رسیدگی سیستمی ۱۴۰۳ در سه حالت طراحی شده‌اند. منطق کلی هر سه حالت شبیه است:

فروش ابرازی، فروش سامانه‌ای، فروش برآوردی از خرید و اطلاعات بانکی مقایسه می‌شوند؛

بزرگ‌ترین عدد به‌عنوان فروش مبنا انتخاب می‌شود؛

بهای تمام‌شده و هزینه‌های اداری با نسبت‌های سود محدود می‌شوند؛

درآمد مشمول مالیات تعدیل می‌شود.

اما تفاوت اصلی این سه حالت در این است که هر حالت از ردیف‌های متفاوتی در اظهارنامه اطلاعات می‌خواند.

به زبان ساده:

حالت اول و دوم بیشتر با جداول سود و زیان معمولی ارتباط دارند.

حالت سوم برای اظهارنامه‌هایی طراحی شده که دارای جدول صورت درآمد و هزینه و محاسبه سود و زیان ویژه هستند.

بنابراین اگر سازمان امور مالیاتی در پرونده‌ای حالت اشتباه را اعمال کند، کل محاسبه می‌تواند قابل ایراد باشد.

مهم‌ترین ریسک‌های رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد ۱۴۰۳

رسیدگی سیستمی اگر درست اجرا شود، می‌تواند به شفافیت کمک کند. اما اگر بدون تحلیل ماهوی داده‌ها اجرا شود، چند ریسک مهم دارد.

۱. خطر احتساب مضاعف فروش

ممکن است یک فروش واحد در سامانه مؤدیان، ارزش افزوده، معاملات فصلی، حساب بانکی و پوز دیده شود. اگر سیستم نتواند همپوشانی را حذف کند، فروش بیش از واقعیت محاسبه می‌شود.

۲. خطر تبدیل اشتباه خرید به فروش

خرید بالا همیشه به معنای فروش همان سال نیست. موجودی پایان دوره، پروژه نیمه‌تمام و خرید سرمایه‌ای باید جداگانه بررسی شوند.

۳. خطر تلقی گردش بانکی به‌عنوان درآمد

همه واریزی‌های بانکی درآمد نیستند. دریافت وام، آورده شرکا، انتقال بین حساب‌ها و وجوه امانی باید از درآمد عملیاتی جدا شوند.

۴. خطر اعمال اینتاکد اشتباه

اگر نسبت سود فعالیت یا نسبت سود ناویژه درست انتخاب نشود، بهای تمام‌شده و هزینه‌های قابل قبول هم اشتباه محاسبه می‌شوند.

۵. خطر رد سیستمی هزینه‌های واقعی

اگر مؤدی اسناد معتبر هزینه دارد، هزینه نباید صرفاً به دلیل عبور از سقف سیستمی رد شود.

در برابر رسیدگی سیستمی چه دفاعی می‌توان انجام داد؟

اگر برگ تشخیص یا نتیجه رسیدگی سیستمی برای عملکرد ۱۴۰۳ صادر شد، مؤدی باید با دقت چند محور را بررسی کند.

اول: کاربرگ کامل محاسبات را مطالبه کنید

مؤدی باید بداند سیستم دقیقاً از چه داده‌هایی استفاده کرده است. بدون مشاهده کاربرگ، دفاع مؤثر ممکن نیست.

مواردی که باید مطالبه شود:

منبع F11

منبع F12

منبع F13

جزئیات F14 و F15

نسبت سود r

نسبت سود ناویژه r*

اینتاکدهای اعمال‌شده

ردیف‌های اظهارنامه‌ای استفاده‌شده

داده‌های سامانه مؤدیان

داده‌های ارزش افزوده

داده‌های معاملات فصلی

جزئیات حساب‌های بانکی

دوم: همپوشانی داده‌ها را بررسی کنید

باید مشخص شود آیا فروش سامانه مؤدیان، ارزش افزوده، معاملات فصلی، بانک و پوز تکراری هستند یا خیر.

سوم: حساب‌های بانکی را پالایش کنید

تمام واریزی‌های غیرعملیاتی باید مستند و جدا شوند، از جمله:

• وام؛
• انتقال بین حساب‌ها؛
• آورده شرکا؛
• برگشت وجه؛
• وجوه امانی؛
• فروش دارایی ثابت؛
• سپرده؛
• تنخواه؛
• دریافتی‌های غیرمرتبط با فعالیت.

چهارم: بهای تمام‌شده را مستند کنید

اگر سیستم بخشی از بهای تمام‌شده را نپذیرفته، باید اسناد خرید، قرارداد، انبار و پرداخت ارائه شود.

پنجم: هزینه‌های اداری را با سند اثبات کنید

هزینه‌های حقوق، اجاره، حمل، تبلیغات، کارمزد، مشاوره، بیمه، استهلاک و هزینه مالی باید با مدارک قابل قبول پشتیبانی شوند.

ششم: به اینتاکد و نسبت سود اعتراض کنید

اگر فعالیت واقعی مؤدی با اینتاکد اعمال‌شده منطبق نیست، باید درخواست اصلاح نسبت سود فعالیت مطرح شود.

آیا خروجی رسیدگی سیستمی قطعی است؟

خیر. خروجی رسیدگی سیستمی نباید به معنای پایان حق دفاع مؤدی تلقی شود.

اگر مؤدی به برگ تشخیص یا نتیجه رسیدگی اعتراض کند، باید امکان رسیدگی ماهوی، بررسی اسناد، تحلیل منشأ اختلاف داده‌ها و اصلاح محاسبات وجود داشته باشد.

بر اساس منطق حسابرسی مالیاتی، داده‌های سیستمی باید ابزار شناسایی ریسک باشند، نه جایگزین مطلق بررسی واقعیت اقتصادی.

ارتباط قواعد رسیدگی سیستمی با ماده ۴۴ آیین‌نامه ماده ۲۱۹

ماده ۴۴ آیین‌نامه اجرایی ماده ۲۱۹ درباره ترتیبات حسابرسی مالیاتی و تعیین درآمد یا مأخذ مشمول مالیات صحبت می‌کند. طبق این منطق، در حسابرسی مالیاتی باید اسناد، مدارک، دفاتر، اطلاعات مؤید کتمان درآمد، حجم فعالیت، نسبت سود فعالیت و قرائن و شواهد بررسی شود.

بنابراین اگر مؤدی اسناد و مدارک ارائه کند، اداره مالیاتی نباید فقط به خروجی فرمول سیستمی بسنده کند. رسیدگی سیستمی می‌تواند نقطه شروع باشد، اما در مرحله اعتراض و رسیدگی، باید واقعیت اقتصادی مؤدی بررسی شود.

جمع‌بندی

قواعد رسیدگی سیستمی اظهارنامه عملکرد ۱۴۰۳ نشان می‌دهد سازمان امور مالیاتی وارد مرحله جدیدی از رسیدگی داده‌محور شده است. در این مدل، فروش ابرازی مؤدی با داده‌های سامانه مؤدیان، ارزش افزوده، معاملات فصلی، خریدها، حساب‌های بانکی و پذیرنده‌ها مقایسه می‌شود و سپس بهای تمام‌شده و هزینه‌ها با نسبت‌های سود فعالیت کنترل می‌شوند.

اما مهم‌ترین چالش این قواعد، منطق انتخاب بزرگ‌ترین عدد و محدودسازی سیستمی هزینه‌هاست. این روش اگر بدون تحلیل منشأ اختلاف داده‌ها، حذف همپوشانی‌ها، پالایش حساب‌های بانکی و بررسی اسناد واقعی اجرا شود، ممکن است منجر به تشخیص غیرواقعی درآمد مشمول مالیات شود.

بنابراین مؤدیان، حسابداران و مدیران مالی باید پیش از ارسال اظهارنامه و به‌ویژه پس از دریافت نتیجه رسیدگی سیستمی، اطلاعات اظهارنامه، سامانه مؤدیان، ارزش افزوده، حساب‌های بانکی و اسناد هزینه را با دقت تطبیق دهند.

اگر در نتیجه رسیدگی سیستمی برای عملکرد ۱۴۰۳ با افزایش غیرمنتظره درآمد مشمول مالیات، برگشت هزینه‌ها یا شناسایی فروش مازاد مواجه شده‌اید، قبل از هر اقدامی کاربرگ محاسبات و منابع داده را بررسی کنید و دفاع خود را بر مبنای اسناد، ماهیت واقعی عملیات و اصلاح خطاهای سیستمی تنظیم کنید.